เราไม่รู้ว่า ความรักของเราจะยั่งยืนแค่ไหน
แต่สิ่งที่ "ทำได้" และ "ควรทำ" คงจะมีแค่
ประคับประคองกันไปเรื่อยๆ
เมื่อวันนึง เราค้นพบว่าเค้าไม่ใช่ "คนที่ใช่"
วันนั้น คงเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เคียงข้าง
"จูงมือ" และ "เดินคู่กัน"
เราก็ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่
แล้วคนที่บอกลา จะเป็นใคร???
มันเป็นสิ่งที่ต้องดูกานต่อไป
เราจะเดินคู่กานปายๆ
ไม่ว่าปลายทางข้างหน้าจะเป็นอะไร
"ลาจาก" หรือ "คบกาน"
เราก็ยังต้องเดินต่อไป
เค้าต้องไปเรียนที่กรุงเทพฯทุกอาทิตย์
ถามว่า ห่วงมั๊ย?
เปนใครๆก็ต้องห่วงอยู่แร้ว
ถ้าแฟนตัวเองไปอยู่ไกลตาจะห่วงมั๊ยล่ะ
" เค้าทำอะไร?"
" อยู่กับใคร?"
"กินข้าวหรือยัง?" หรือ "กินข้าวอยู่กับใคร?"
ตอนเช้าเค้ามีเรียนถึงเที่ยง ตอนเย็นยังมีซ้อมเทวันโด
เลยแทบจะไม่ได้คุยกาน แต่ไม่เปนไร
ถึงจะไม่ได้เจอกานทุกวันเหมือนคนอื่นเค้า
ถึงจะไม่ได้คุยกานทุกวันเหมือนคู่อื่นๆ
แต่ก็ยังได้คุยบ้าง ได้เจอบ้าง
ถึงจะเป็นแค่เวลาสั้นๆแต่ก็มีฟามสุข
สุขแค่ช่วงสั้นๆ ก็ยังดีกว่ามีทุกข์
วันนี้มีความสุข พรุ่งนี้ก็จะมีความสุขมากกว่าวันนี้
และก็จะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้คุยกานต่อๆไป
ดีใจนะ ที่ได้รู้จักพี่มายด์
ดีใจนะ ที่ได้คบกับพี่มายด์
ถึงแม้ปลายทางที่ก้าวไปอาจจะไม่สวยหรูอย่างที่คิด
แต่ก็ยังดีที่ระหว่างการเดินทางยังคงมีรอยยิ้มเสมอ
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ติดต่อกานเรยแต่ก็จะรอนะ
จะรอพี่ติดต่อมานะ
คu บาง คu รู้ว่า ถ้าคบแร้วต้องเจ็บ
ต้องเสียใจ แต่ก็ยังฝืนคบ
อย่าง E โบ กะ P ติ
แต่ว่า มันอาจจะเป็นความสุขก็ได้
เพราะว่ารักเค้ามาก ถึงอยากคบกะเค้าไม่ใช่เหรอ?
เพราะว่ารักเค้ามาก เวลาเลิกถึงได้เจ็บมากไม่ใช่เหรอ?
และ เพราะว่ารักเค้ามาก พอเค้าขอคืนดีถึงได้คบไม่ใช่เหรอ?
ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่รู้ ถ้าเป็นคนอื่น อย่าง E แพร
คงเหนเปนเรื่องไร้สาระ บ้าบอคอแตก (สารพัดที่มันจะหามาด่ากุ)
แต่สำหรับเรา มันเป็นช่วงเวลาที่เราอยากได้อยากมีมากที่สุด
ยิ่งได้คบกับพี่มายด์ ก็ยิ่งรู้อะไรมากขึ้น
และก็มีฟามสุขกว่าเมื่อก่อน
สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ ก็คงเป็น
"ต้องประคับประคองกานไปเรื่อยๆ"
เหมือนเดิมนั่นแหละ
